• Vijf vragen aan Marc ter Ellen, directeur van De Noordwester (dec. 2012)
  • Vijf vragen aan Marc ter Ellen, directeur van De Noordwester (dec. 2012)

Vijf vragen aan Marc ter Ellen, directeur van De Noordwester (dec. 2012)

Metamorfose entrée en winkel van DeNoordwester

De officiële opening volgt in januari, maar komende zaterdag vanaf twee uur is Informatiecentrum De Noordwester weer open, en hoe! Met een compleet nieuw interieur voor de entree, ontworpen door Theo Schrijver Interieurbouw uit Heino en een prachtige expositie van Staatsbosbeheer. Marc, Dirk, Trudy en vele vrijwilligers hadden het er wekenlang beredruk mee. Beslist de moeite waard dus om zaterdag vanaf de kerstmarkt een kijkje te gaan nemen tussen Kerkplein en Dorpsstraat. En wie slim is pakt gelijk zijn kans om de laatste leuke kadootjes voor onder de kerstboom uit te zoeken. Vijf vragen aan directeur Marc ter Ellen.
1. Hoe wordt iemand uit Brabant directeur van De Noordwester op Vlieland?

Tja, ik ben eigenlijk leraar tekenen, handvaardigheid en kunstgeschiedenis, en eind jaren negentig was ik hoofd activiteitenbegeleiding in het Nederlands Astmacentrum in Davos, Zwitserland. We wilden eigenlijk niet terug naar Nederland, maar onze kinderen moesten naar de basisschool en dan moet je kiezen, daar blijven of terug naar Nederland. Toen zag ik de advertentie voor deze baan op Vlieland. Het Astmacentrum is een Nederlands ziekenhuis met alleen Nederlandse patiënten en medewerkers. Daar woonden we met honderd Nederlandse gezinnen boven op een berg, en iedereen was betrokken bij hetzelfde werk. Ook een soort eiland dus. We kwamen al jaren op Vlieland en dachten, dat is niet echt Nederland, het leek ons geweldig. Op 1 augustus 1999 ben ik hier begonnen.

2. Wat spreekt je hier op Vlieland zo aan?

Op Vlieland sta je van waar je ook bent heel snel op het strand. In de zomer zal je me daar weinig zien, maar in de andere seizoenen des te meer! Ik vind het geweldig om op het strand zijn met een stevige storm. Wind om je hoofd, branding en niemand om je heen. Het kan mij dan niet hard genoeg waaien. En in mijn baan als directeur van De Noordwester is het zonder twijfel de afwisseling! Ik doe met alles mee en geen dag is hetzelfde, er moeten regelmatig beslissingen gemaakt worden, maar ik sta net zo goed ook de WC's te poetsen of ik spring in achter de balie. Het is geen kantoorbaan, geen 9-tot-5-baan, en er gebeurt elke dag wel iets waar we op in willen springen of wat ik wil aanpakken.

3. Wat heb je in de afgelopen jaren bereikt?

Ik heb niets bereikt, WE hebben hier dingen bereikt. We willen dat het centrum elke keer weer aantrekkelijk is voor mensen die terugkomen. We zijn dus steeds bezig te zoeken naar manieren om te ontwikkelen en te vernieuwen. In 2004 spoelde op Vlieland de potvis aan waarvan we hier het geraamte exposeren. Daar zijn we twee jaar mee druk geweest. In de excursies buiten zoeken we voortdurend naar nieuwe vormen. In 2008 hebben we in een enorme verbouwing de filmzaal boven, de aquaria en de zolder erbij gemaakt. In 2010 draaiden we samen met de andere eilanden het project 'wadden in oorlog', die expositie is net beëindigd. En nu de entree en de winkel, die zien er straks veel lichter en aantrekkelijker uit.

4 Welke wensen koester je voor De Noordwester?

We zitten op een prachtige plek, maar de huidige buitenkant valt helemaal niet op. We zouden heel graag een betere uitstraling willen naar buiten toe. Ik zie het helemaal voor me: de voorgevel brengen we terug in de stijl van de school die hier was. Mensen mogen niet meer aan De Noordwester voorbij kunnen. En we zouden graag de tuin meer betrekken bij het centrum. We hebben daar bijvoorbeeld op het wad gevonden resten liggen van een Wellington bommenwerper uit WOII. Mensen vinden dat geweldig, mogen het hier ook aanraken en meebeleven. Alleen zit er buiten de zomer een dichte deur tussen, dus veel mensen missen dat onderdeel.

5. Welke Vlielandse gebeurtenis zal je altijd bijblijven?

Dat is weer erg actueel nu met het aanspoelen van de potvis en de bultrug op Texel. In juni 2004 spoelde een bultrug aan op Vlieland. Dat gebeurde op woensdag gaf de toenmalige burgemeester hem weg aan Ecomare. Ik was woest, ik vind dat voor Vlieland nog steeds eeuwig zonde. Ik trouwens niet alleen, het hele eiland kwam in opstand: iedereen wilde dat die bultrug hier bleef. Op de dag van het transport waren ineens alle graafmachines op Vlieland kapot, de bergingstank van defensie was ook stuk, het was waanzinnig.
Tijdens ons 25e jubileumjaar heeft de bultrug hier een jaar gehangen, naast de potvis die op de zaterdag in diezelfde week aanspoelde. Toen we dat bericht kregen, hebben we eerst alle landelijke vergunningen geregeld om officieel eigenaar te worden, en daarna pas de burgemeester gewaarschuwd. We wisten dat we ons een klus op de hals haalden; voordat de potvis hier zou hangen zouden we 35.000 euro verder zijn. Maar dan zie je hoe sterk een eiland kan zijn: Die dag van het aanspoelen, en ook de periode erna, je kunt je niet voorstellen hoeveel mensen toen hebbenmeegeholpen. Tientallen mensen stonden op het strand uit te benen, bedrijven hielpen met het transport, er werden allerlei acties gehouden om geld op te halen: een zwemmarathon, veiling van het eerste vaatje haring, een zomeravondshow collecte, verkoop van T-shirts en potvisknuffels. We hebben een dichtbundel uitgegeven 'Dicht het financiële gat van de preparatie van de potvis'. En voor 25 euro kochten mensen een certificaat en werden eigenaar van een centimeter potvis. Het was echt geweldig en hartverwarmend. En ik ben overtuigd: Met die bultrug erbij was het ook gelukt!'